Vandaag eindigen we onze dag in Khe Sanh, een voormalige legerbasis van de US en waar de Amerikanen eveneens een legervliegveld hadden, Ta Con.

Gisteren, na even gerelaxt te hebben op onze kamer zijn we naar de Citadel van Hue gegaan, een paleis van de voormalige koningsdynastie der Nguyens. Gezien onzen Chung een afspraak had met een dokter kunnen we pas laat vertrekken en was de Citadel voor bezoek gesloten. Niet getreurd, naar een plaatselijke bar, niet ver van ons Hotel. Hier was ’t Happy Hour van 17:00 tot 23:00 uur (3 drinken – 2 betalen). We kunnen hier ook eten en hebben de rest van de avond hier dan maar doorgebracht. Onzen armen Chung viel op zijn stoel in slaap en we verlossen hem uit zijn leiden en sturen hem naar zijn bed. In de loop van de avond zie we de eerste echte Vietnamese pletsbui neervallen. Hopen maar dat alles er nu ineens is uitgevallen. Ondertussen krijgen we elk nog een prima nekmassage van onze zwangere dienster.

Onzen Chung, de laatste dagen steeds op tijd, staat ons al op te wachten en lijkt genezen te zijn. We bezoeken vandaag eerst de Citadel. Dit paleis is indrukwekkend groot maar dankzij vervoer met een elektrisch karreke is ons bezoek toch vrij snel afgelopen en kunnen we beginnen aan de rit van, vandaag.

We volgen aanvankelijk de Highway 1 richting Hanoi. Niet echt een leuke weg, zeer saai, druk en vermoeiend. Na een kleine 2 uur gereden te hebben komen we bij de Quang Tri Citadel. Strijdplaats waar in 1972 de Noord en Zuid een battle hebben uitgevochten gedurende 81 dagen en 10.000 mensen zijn omgekomen.

Na dit bezoek nog even verder langs de Highway 1 tot we afslagen richting Laos. Vanaf hier wordt de scenery mooier en de weg plezant om te rijden. We naderen langzaam Khe Sanh, onze slaapplaats van vannacht en bezoeken de vervlogen luchtmachtbasis van de Amerikanen, Ta Con. Veel blijft er niet van over want de plaatselijke bevolking heeft na de oorlog hier zowat alles geplunderd wat overbleef voor de overheid ingreep. Daarna werd basis blijkbaar gebruikt om koffie te telen. Recent hebben ze er toch nog iets van gemaakt dat we kunnen bezoeken. Ook een klein museum maakt deel uit van het complex.

We nemen onze intrek in ons Hotel – Thai Ninh. Heel wat minder als de vorige nachten. Het gebouw ziet er uit als een communistisch bouwwerk maar is voor de rest wel OK.

Naarmate we meer noordelijker rijden heeft onzen Chung steeds minder last om de weg te vinden en wordt ook praatvaardiger. Hoe dan ook, hier in Vietnam moet je echt wel steeds op je hoede zijn of je wordt geript. We hebben al verscheidene keren ondervonden dat sommigen niet echt eerlijk zijn. Met de Dongs is het soms moeilijk werken en bij wisselen van Dollars naar Dong wordt je meestal wel in het zak gezet.