In Phu Yen vinden we, voor we gaan eten, een karaoke met een terras waar we rustig kunnen zitten. Van de karaoke hebben we geen last. Een karaoke in Vietnam werkt als volgt. Ze zijn ingedeeld in meerdere ruimtes. Je kan met vrienden of familie zo’n ruimte afhuren en daar dan al je zangtalent onder bekenden tentoon spreiden. Ondertussen wordt er goed gedronken. In feite gaat het dus om kleine privé feestjes met familie of vrienden. Dat is toch wat wij ervan verstaan hebben. Verder is er in zo’n karaoke voor buitenstaanders niets te beleven.

We gaan vervolgens met den Chung eten in een plaatselijk restaurant, grote zaal, niet gezellig, maar redelijk eten. Daarna terug naar ons terras waar binnen enkele feestjes bezig zijn. Op terugweg naar ons Hotel passeren we nog andere karaokes. Nieuwsgierig als we zijn willen we zo’n karaoke weleens van binnen zien. We proberen dit met veel gebarentaal duidelijk te maken en worden meegetroond naar het dakterras, en daar achtergelaten. Niets te zien hier, er komt ook niemand vragen of we iets moeten drinken en druipen het van armoe dan maar af.

Nog wat gespeurd maar niets gevonden en dan maar weer gaan slapen.

’s Morgens met onzen Chung afgesproken maar hij is weeral te laat op de afspraak. De Australiërs op hun Minsks, die in hetzelfde hotel logeerden, zijn reeds eerder vertrokken. Uiteindelijk daagt onzen Chung op, hebben we ontbijt (gehaald broodje met een gebakken ei als vulling) en vertrekken we ruim een uur te laat.

We rijden nu naar Than Uyen, weer voornamelijk over vrij grote wegen. Op sommige plaatsen zijn ze hier nog bezig om de weg aan te leggen wat resulteert in zeer stoffige tussenstukken. We freten echt stof hier. We passeren echter weer prachtige landschappen. Die rijstterrassen in combinatie met de bergachtige omgeving hebben toch wel een magische uitstraling.

Onderweg krijgt onzen Chung, die inmiddels papa geworden is van een zoon, weer last van het vermoeidheidssyndroom en stopt geregeld om een napje te doen. Op het laatst, wanneer hij de stal ruikt, krijgt hij peper in zijn gat en gaat ervandoor. Hij draait de oprit van het hotel op in een drukke stad en wacht niet tot iedereen er is. Resultaat, Luc en Arsene, die wat achterop kwamen, rijden het hotel voorbij. Luc ziet de Michael terugrijden en weet daardoor dat hij moet terugdraaien maar Arsene is reeds veel verder. Uiteindelijk kunnen we hem bellen en terug loodsen naar de juiste locatie. Vandaag slechte punten voor den tip van onzen Chung.

Ons hotel is heel basic en we hebben een keiharde matras. Beton is nog zacht in vergelijking met deze matras. Ook warm water is hier ver te zoeken.

Het stadje leek druk maar eenmaal avond neemt dit sterk af en na 21:00 uur ie hier werkelijk niets meer te zien. We eten in een plaatselijk restaurant, of wat daarvoor moet doorgaan, en dit blijkt ook nog de plaats waar het meeste te doen is. We blijven hier dan ook maar zitten.